Renesans
Renesans nie stworzył własnej filozofii, ale przejął filozofię antyczną. W dużej mierze nawiązał do epikureizmu, czyli umiejętnego dążenia do przyjemności i szczęścia ziemskiego jako cel życia ludzi. Następną filozofią jaka w tym czasie zaistniała to stoicyzm, który głosił konieczność rozumowego, pozbawionego zbędnych emocji odbierania świata zewnętrznego. Wielu jednak filozofów odbierało swoją działalność jako przełom intelektualny. Filozofia tego okresu to przejściowe stadium i nie przynosi nowych zagadnień, ani nowych rozwiązań. Scholastycy odrzucają nominalizm na rzecz odnowionego tomizmu. Za pierwszego filozofa nowożytnego uważa się Mikołaja z Kuzy, który jest trudny w interpretacji. Do tego okresu należy też dodać Plotyna, Proklos i Jamblicha, Dionizy Areopagita, Jan Szkot Eriugena, Mistrz Eckhart, Manuel Chrysoloras, Pierre Gassendi, Gemistos Plethona, Jan Bessarion. Jan Argyropoulosa, Teodor z Gazy, Jan z Trapezuntu, Alexander z Afrodyzji, Erazm z Rotterdamu, Tomasz a Kempie, Tomasz Morus czy Jan Łaski.